कृष्णपक्ष

फुर्यो फुर्यो तपाईंको रित्तो छनु भन्ने वाक्यंस ले मलाई पनि अलिकता फुर्यो..

रातो इटको सानो घर केबल झिङटी छानो
ग्रीस्म गगन तप्त रबी आगन्मा कुकुर कानो

टाँसोको लागि धन्यबाद ।

धाइबा जी बाट प्रभावित लेखले त ठूलै काम पो गरेछ कृष्ण जी ।। अति मिठो गजल साथमा टुङिएको भावपनि त्यत्तिकै मिठो ।

भकारी छ रित्तो रित्तो , चुहिदो छ छानु घरको
"नया नेपाल् बनाउँदैछु" भन्दै झ्याली पिट्छ कोही

धाइबाजीको लेखनी पढेदेखी नै म पनि मनमनै सोच्दै थीए यो कुनै रामलखनको कथा भन्दा पनि हामी सबै नेपालीको कथा हो भनेर, तपाईले त लघुकथा र गजल समेतमा यसलाई 'अनुवाद' गर्नु भएछ ।

ऐना हेर्छु, अहो कति मिलेको अनुहार रामलखनसंग मेरो?

भन्ने वाक्य पढ्दा झसंग भैयो, त्यो ऐनामा सायद हामी सबैको अनुहार छ होला भनेर ...

टुङ्ग्याउनीका सुरुवाती हरफहरुले भने अलिक उत्साह जगाए ।

दिलीपजीले भनिसक्नुभएको छ मैले भन्ने कुरा । दुरुस्तै त्यस्तै लेख्थेँ क्यार म ।

थपकुरा टाँसोमा राखिएको फोटो धेरैबेर लगाएर पढें । साँच्चै कविता त त्याँहा पो छ । अहो ! कति परितृप्त मुस्कान ! क्याफेदेखि यहाँसम्म चर्चा चलेका रामलखनहरु के के मात्रै सहेर हाँसेका हौंला ??

कोपर्दैछ अलिअलि भत्काउदैछ साँध सिमा
"यता खाँउकि, उता खाँउ" घुम्दै दाह्रा किट्छ कोही

सुन्दर प्रस्तुती ।

सुन्दर र शसक्त प्रस्तुति। साथै,गजलले त झन मनै रमायो।

सारै मार्मिक र मूल्यवान टाँसो लेख्‍नुभयो कृष्‍ण जी । कथा, गजल र कविताको त्रिवेणी ज्यादै रूचिकर लाग्यो । तिनमा पनि गजल 'हिट' लाग्यो । यसले धेरै आयामलाई छोएको छ देश र जनताको ।

निरूपाय भावमा बस्नुभन्दा हामी रामलखनहरूको अघि कुनै विकल्प रहेनन् अब । ढोका हालिदिने ज्यामी-कर्मीहरू त्यही धाँजा फाटेको ढोकाबाट साउतीको भाषाबाट हाहिरियाहरूसँग नाफाखोर उद्यममा लीन छन् । यस्तोमा आफ्नै कठैबरा हालत हेरेर चुकचुकाउनु मात्र हाम्रो वर्तमान होला जस्तो छ । जुन जोगी आए पनि कमण्डलु भिरेका, कानै चिरेका ।

धेरै धन्यवाद यति गहन प्रस्तुतिका लागि ।

लेखन-क्रम भने अलि बाक्लो बनाउनुपर्‍यो है !
आफू पनि पढाइमा पछाडि छु आजकाल, तर लेख्‍ने साथीहरू भए भने पढ्न अलि हौस्याइ मिल्छ कि जस्तो लाग्दैछ ।

निकै राम्रो लाग्यो मलाई त

लघुकथा , गजल ,कबिता एकै सासमा पढेर भ्याएपछि कमेन्ट चाहि कता गरूँ भन्ने पर्यो । गजल बिशेष राम्रो लाग्यो ।धेरै दिनको टाँसो को रहर एकै पल्ट पूरा गर्न भ्याउनु भयो नि ।

कृष्ण जी तपाईंको त्रिवेणीको समिश्रण समय सान्दर्भिक लाग्यो। रामलखन को आँखिझ्याल बाट त्यो माहोलको कल्पना गर्दा कता कता चस्स दुखे जस्तो पनि भयो तैपनि तपाईंको लेखाइको उत्कृष्ट बिन्दुलाई बयान नगरी म बस्न सक्दिन। यस्तै मन छुने रचनाहरुलाई जन्माइ रहनु होला है।

साँच्चै गज्जबको टाँसो बनाउनु भएछ | सन्दर्भ, लय, शब्द, व्यंग्य हरेक कोणबाट टाँसो उम्दा छ | यी तीन कुरामा कुन अलिक कम राम्रो मैले त छुट्याउनै सकिन ...

a awesome post ...

कृष्ण जी ! धाइबा जी को 'क्याफे मंगलम' बाट राम लखन त यता पनी आई पुगेछ है ! हुन त देश मा धेरै राम लखन का अबस्था खराब रहेको छ , अनि अर्को राम लखन को कुरा उठाउनु भएको रहेछ - तर सबै को समस्या उस्तै !
समस्या बिकराल रहेको छ - कुन हो ढोका कुन हो झ्याल ? यतै प्वाल उतै भ्वाङ्ग |

प्रस्तुति पनी एकै !

सबै साथीहरुले भनि सक्नु भयो। दिलिपजीले भने जस्तै "ऐना हेर्छु, अहो कति मिलेको अनुहार रामलखनसंग मेरो?" मेरो मन पनि कस्तो कस्तो भएको थियो् म पनि मज्जैले झस्के। हामी सबै रामलखन नै त हौ। सुन्दर र मार्मिक। ‍हिट मात्र हैन सुपर हिट यसपाली है।